Φαίνεται ότι ο κ. Macron θα κερδίσει τις εκλογές για την Γαλλική Προεδρία, της οποίας οι εξουσίες είναι οι μεγαλύτερες και ισχυρότερες όλων των γνήσιων Προεδρευόμενων Δημοκρατιών.

Αν δεν υπάρξουν ανατροπές, στις οποίες πρόσφατα έχουμε εξοικειωθεί, ο κ. Macron θα είναι ο νικητής των εκλογών.

Αυτό σημαίνει παράταση ζωής ,ακόμη και πιθανότητα επιβίωσης ολοκλήρου του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος, του οποίου τα θεμέλια έχουν ήδη υποσκαφθεί από σειρά γεγονότων και επιλογών.

Για τον κ. Macron τα δύσκολα αρχίζουν μετά την εκλογή του.

Η Γαλλία έχει τρεις Γεωστρατηγικές επιλογές:

  1. Να αντιπαρατεθεί με την Γερμανία όπως προτείνει η κ. Le Pen .
  2. Να υποταγεί στην Γερμανία όπως έκανε ο κ. Σαρκοζί
  3. Να μην κάνει τίποτε όπως έκανε ο κ. Ολάντ

Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές.

Έχει γίνει σαφές από την Γερμανία ότι μέση οδός για συνεννόηση και ριζική αλλαγή της Γερμανικής Πολιτικής δεν είναι δυνατή.

 

Η Γερμανία έχει επιβάλει στην Ευρώπη αυτό που θεωρεί ως το ορθό οικονομικοπολιτικό πρότυπο. Αυτό γίνεται αποδεκτό από ορισμένα κράτη όπως η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο, απορρίπτεται από αλλά κράτη όπως η Βρετανία και γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, εκβιασμού και υποκρισίας από χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία.

 

Το πρόβλημα της Γαλλίας είναι ότι, η διοικούσα ελίτ της Γαλλίας το δέχεται, αλλά η ευρύτερη Γαλλική Κοινωνία το απορρίπτει.

Η Γαλλία δεν είναι η χώρα Ισότητας και Αδελφότητας που εκήρυξε η Γαλλική Επανάσταση.

Η Γαλλία έχει γίνει μια χώρα Πατρικίων και Πληβείων.

Πρέπει να επισημανθεί ότι οι Γάλλοι δεν γίνονται Πατρίκιοι με το κληρονομικό δίκαιο. Ο Γάλλος Πατρίκιος είναι προϊόν μεσοαστικής συνήθως τάξης, χωρίς να αποκλείονται οι άλλες, που διαπρέπει με την ευφυΐα του, τις σπουδές του στις Μεγάλες Σχολές όπου μόνο η πνευματική ελίτ εισέρχεται και με την εργατικότητα του. Όμως έστω και αυτή η αξιοκρατική διαδικασία έχει δημιουργήσει ένα Ιερατείο το οποίο διοικεί την Γαλλία και απολαμβάνει τα προνόμια που προέρχονται από την άσκηση της εξουσίας.

Η Γαλλία των υπολοίπων έχει πληβειοποιηθεί. Οι μικροαστοί, θεμέλια κάποτε της Αστικής Δημοκρατίας φθίνουν. Η σύγχρονη ζωή δεν επιτρέπει μικροαστικές δραστηριότητες, τα σουπερμάρκετ κατήργησαν τους μπακάληδες, η υπαλληλοποίηση των μικροαστών δημιουργεί απαιτήσεις, που το κράτος υπόσχεται ότι θα καλύψει, αλλά δεν μπορεί και το ρεύμα των απόρων μεταναστών μαζί με την άνεργη νεολαία δημιούργησε ένα ταραγμένο υποπρολεταριάτο που δεν έχει καμία σχέση με την παραδοσιακή Γαλλική Αριστερά, όπως αυτή εκφράζεται μέσω της Liberation και του Charlie Hebdo.

Τα άκρα έχουν ενισχυθεί και απόδειξη αυτού είναι ότι ο αριστερίστικος υποψήφιος Melanchon, δεν κάλεσε τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν Macron για να σταματήσουν την Ακροδεξιά Le Pen . Υπολογίζεται βασίμως ότι 30% των ψηφοφόρων του Melanchon θα ψηφίσουν Le Pen. Άλλοι ψηφοφόροι του δεν θα πάνε καθόλου να ψηφίσουν στον δεύτερο γύρο.

Αυτές είναι η έκφραση της οργής ενός πολύ σημαντικού ποσοστού της περιθωριοποιημένης Γαλλικής Κοινωνίας.

Η οργή αυτή που θα υπάρχει και μετά τις Εκλογές δεν μπορεί να μειωθεί από τις αποφάσεις του “Τραπεζίτη” Macron και ο κύριος λόγος είναι ότι δεν το αντέχει η Γαλλική Οικονομία.

Η Γαλλική Οικονομία είναι και αυτή προβληματική. Δεν έχει φτάσει στο επίπεδο της Ιταλίας ή ακόμη χειροτέρα της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Ελλάδας αλλά δεν υπάρχουν σημεία ανάταξης της.

Η Γαλλική Οικονομία είναι ελλειμματική, όχι εγγενώς, αλλά διότι δαπανά περισσότερα από τα έσοδα της και η παραγωγικότητα της είναι χαμηλή.

Συγκεκριμένα η Γαλλική Οικονομία έχει ετήσιο έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού της που ξεπερνά το 3.5%,ανεργία 10.4% που ανεβαίνει, δημόσιο χρέος 97% του ΑΕΠ, που επίσης ανεβαίνει και έλλειμμα ισοζυγίου εισαγωγών-εξαγωγών της τάξης των 40 δις ευρώ ετησίως.

Ταυτόχρονα η Γαλλική Κοινωνία απαιτεί την διατήρηση της σύνταξης στα 60 και την εβδομάδα των 35 ωρών.

Ο κ. Macron πέτυχε  με το να είναι πολιτικά άχρωμος, με το μη δεσμευτικό σύνθημα “Βαδίζουμε” και με την στήριξη του Γαλλικού κατεστημένου. Υπήρξε συγκυριακά τυχερός, διότι ο κ. Σαρκοζί φρόντισε να εκθέσει με σκάνδαλα τον αντίπαλο του στο κόμμα κ. Fillon, και διότι ελπίζεται ότι για τους περισσότερους Γάλλους η εκλογή Macron θα θεωρείται καλύτερη από την εκλογή Le Pen .

Όμως όσο και να θέλει να το ισχυρισθεί, ο κ. Macron δεν είναι προϊόν πολιτικής παρθενογένεσης.

Η άνοδος του κ. Macron υπήρξε μετεωρική.

Ο κ. Macron  σπούδασε Φιλοσοφία και Πολιτικές Επιστήμες και κατόπιν, αφού το 2004  αποφοίτησε από την ΕΝΑ, την καλύτερη “Μεγάλη Σχολή” της Γαλλίας, που παράγει την ελίτ των Πατρικίων της αξιοκρατίας και πολλούς Γάλλους υπουργούς, πρωθυπουργούς και προέδρους, επέλεξε να γίνει  δημόσιος υπάλληλος της ανώτατης βαθμίδας, όπως γίνονται οι αριστούχοι της σχολής αυτής, με τον τίτλο και τα καθήκοντα του Inspecteur des Finances, πρώτο βήμα κάθε μέλλοντος ισχυρού Πολιτικού.

Εκεί εργάστηκε για 4 χρόνια.

 

Όταν ο κ. Macron σε ηλικία 30 ετών αποφάσισε να εγκαταλείψει την δημοσιοϋπαλληλική καριέρα του, πληρώνοντας από την τσέπη του 50.000 ευρώ, για να αποδεσμευτεί από το Δημόσιο και να γίνει Τραπεζίτης στην Τράπεζα των Rothschild, οι φίλοι του είπαν:

“Πρόσεξε διότι καταστρέφεις το πολιτικό σου μέλλον. Τραπεζίτης δεν είναι οποιαδήποτε δουλειά και οι Rothschild δεν είναι οποιαδήποτε Τράπεζα.”

Παρ’ όλο που ο κ. Macron δεν είχε αρχικά ιδέα από Τραπεζική ανέβηκε ταχύτατα την ιεραρχία, υποστηριζόμενος από δυνατά πρόσωπα όπως ο Francois Henrot, παλαιός εταίρος της Τράπεζας Rothschild, που είχε εκτιμήσει τις ικανότητες του, προερχόμενος και ο ίδιος από την ίδια Μεγάλη Σχολή.

Τον υποστήριξε πολύ επίσης ο  Jacques Attali, ένας από τους μεγαλύτερους παγκοσμίως διανοούμενους, Οικονομολόγους και Κοινωνιολόγους, ιδρυτής της Ευρωπαϊκής Αναπτυξιακής Τράπεζας (EBRD) και σύμβουλος και του Προέδρου Mitterrand και του Προέδρου Sarkozy. Είχε επίσης την υποστήριξη  και της κ.  Laurence Parisot, πρώην Προέδρου της πανίσχυρης Ένωσης Γάλλων Εργοδοτών με πολλές πολιτικές βλέψεις.

Ο κ. Macron μεταξύ 2006-2009 ήταν μέλος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού κόμματος και το 2012 έγινε αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας Ολάντ, το 2014-2016 έγινε υπουργός Οικονομίας, Βιομηχανίας και Πληροφορικής και το 2015 έφυγε από το Σοσιαλιστικό κόμμα και δήλωσε ανεξάρτητος.

Ο κ. Macron μόνο ανεξάρτητος δεν είναι . Οι απόψεις του πλησιάζουν περισσότερο τον Νεοφιλελευθερισμό από τον Σοσιαλισμό. Οι υποστηρικτές του είναι το Τραπεζικό και Επιχειρηματικό κατεστημένο της Γαλλίας και οι Πατρίκιοι της Γαλλικής αξιοκρατίας που κυβερνά.

 

Ο κ. Macron θα επιλέξει την Γερμανική οικονομική οδό. Η εξυγίανση της Γαλλικής Οικονομίας είναι η μόνη οδός για την ανάκτηση της πολιτικής ισότητας με την Γερμανία αλλά και προϋπόθεση για την Οικονομική επιβίωση της Γαλλίας εντός του ευρώ.

Η Οικονομική λογική της Δύσης και των Αγορών οδηγεί μονοδρομικά εκεί. Η Γαλλία ή θα ευθυγραμμισθεί ή θα πρέπει να φύγει από την ευρωζώνη. Η Τρίτη λύση, να μην κάνει τίποτε θα την οδηγήσει σε πλήρη πολιτική υποτέλεια με την Γερμανία.

Σε αυτό συμφωνεί όλο το Γαλλικό κατεστημένο αλλά δεν συμφωνεί η Γαλλική Κοινωνία.

Ο γαλλικός λαός, καλομαθημένος από χρόνια με παροχές που δεν αντέχει η Οικονομία, οργανωμένος σε ισχυρά συνδικάτα, που μπορούν με απεργίες να παραλύσουν την Γαλλία, δεν πρόκειται να δεχτεί την Γερμανική συνταγή λιτότητας.

“Η Γαλλία θα διοικηθεί από μία από δύο Κύριες, ή εμένα ή την Κυρία Merkel” δήλωσε η Κυρία Le Pen εκφράζοντας το λαϊκίστικο αίσθημα.

Ο κ. Macron ήδη “βαμμένος” πολιτικά ως πρώην Τραπεζίτης δύσκολα θα έχει λαϊκή πολιτική στήριξη.

Το ζήτημα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο διότι η Γαλλία θα έχει Βουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο του 2017.

Αν το Νομοθετικό  σώμα που θα εκλεγεί, συμφωνήσει με τις επώδυνες μεταρρυθμίσεις Macron τότε ο κ. Macron θα μπορέσει να κυβερνήσει. Με το Νομοθετικό σώμα εναντίον του, που είναι και το πιθανότερο η Προεδρία Macron θα είναι από τις πιο δύσκολες της Γαλλίας.

Υπάρχει βέβαια και η επιλογή Le Pen.

Η Γαλλία μάλλον θα περάσει μια πολύ δύσκολη περίοδο.

Μαζί της και η Ευρώπη.

Copyright © 2017 Kassandros, All rights reserved.
Reproduction permitted provided the author www.kassandros.gr is mentioned

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *