ΤΟ ΣΥΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Ο Ασσαντ είναι ένας ακόμη στυγνός δικτάτωρ όπως οι περισσότεροι ηγέτες στην Μέση Ανατολή καί όχι μόνον εκεί. Κυβερνά με ένα μίγμα φαταλιστικής ανοχής του Λαού του,ενα πλέγμα άσκησης της εξουσίας και ελέγχου που φτάνει μέχρι το χωριουδάκι και την γειτονιά ,που λέγεται Μπάαθ και αυτοαποκαλείται πολιτικό κόμμα ,που του κληρονόμησε ο Πατέρας του μαζί με τον φόβο της τιμωρίας κάθε αντιφρονούντα ,αλλά κυβερνά επίσης γιά έναν σπουδαίο λόγο.

Η Συριακή κοινωνία απαρτίζεται απο κοινωνικές ομάδες διαφόρων μεγεθών που δεν έχουν κανένα συνδετικό ιστό μεταξύ τους καί διαφέρουν σε γλώσσα,θρησκεία ,περιοχή,εθνικότητα και τρόπο ζωής.

Ειναι το μωσαϊκό των εθνοτήτων ,καμμιά απο τις οποίες δεν ειναι μεγαλλίτερη απο το 15% του συνολικού πληθυσμού καί η κάθε μία έχει εσωτερική μόνο πίστη,συνοχή καί αφοσίωση. Υπάρχει καχυποψία σε κάθε μειονότητα γιά τις άλλες μειονότητες και παρ’ολο που τα 2/3 του πληθυσμού μιλούν αραβικά και είναι Σουννίτες,διαφέρουν σε Βεδουίνους ,Χωρικούς ,Αστούς καί άλλους ,είναι ασύνδετοι μεταξύ τους και η κάθε ενότητα εχει τα δικά της αξιακά πρότυπα.

Το Μπάαθ και ο Άσσαντ εγγυώνται ένα μίνιμουμ ειρηνικής διαβίωσης και κοινωνικής λειτουργίας ,θρησκείας και διατήρηση ηθών και εθίμων,με αντάλλαγμα την υπακοή ,στο μωσαϊκό αυτό εθνοτήτων που συνιστούν το κράτος της Συρίας καί που χωρίς την άτεγκτη εξουσία του Μπάαθ θα είχαν αλληλοσφαγεί κατά το πρότυπο της Λιβύης μετά την ανατροπή του Καντάφι.

Ο Στρατός καί οι Δυνάμεις Ασφαλείας ειναι αφοσιωμένες στο Σύστημα διότι ξέρουν ότι η πτώση του Συστήματος θα είχε τις ίδιες τραγικές συνέπειες γιά αυτούς που είχε η πτώση του Μπααθ στο Ιρακ.

Για αυτό μάχονται λυσσαλέα την ξενοκίνητη ανταρσία και ο Άσσαντ δεν έχει πέσει με τόσα χρόνια εμφυλίου.

Όμως τώρα υπάρχει αλλαγή. Αυτό που άλλαξε είναι η συμμαχία Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας οι οποίες άφησαν προσωρινά την αντιπαλότητα τους από τις Γεωστρατηγικές τους βλέψεις για ηγεσία της Μέσης Ανατολής για να κάνουν τακτική συμμαχία με σκοπό την ανατροπή του Άσσαντ.

Η Τουρκία πού έχει τα μακρά σύνορα με την Συρία έχει καί εδαφικές βλέψεις στην Συρία καί θέλει να μονιμοποιήσει την κατακράτηση των υδάτων του Ευφράτη,πηγή ζωής καί ανάπτυξης για την Νοτιοανατολική Τουρκία καί θέλει να τιθασεύσει τους Σύρους Κούρδους που είναι το φυτώριο του Κουρδικού αλυτρωτισμού στα εδάφη της.

Η Σαουδική Αραβία εντάσσει την ανατροπή του Άσσαντ στήν Γεωστρατηγική της αντιπαλότητα με το Ιράν καί γιά το λόγο αυτό μετρίασε την εναντίωση της στους Αδελφούς Μουσουλμάνους που είναι απαραίτητοι στην Τουρκια γιά να τους στείλει εναντίον του Άσσαντ καί του Μπααθ.

Η Τουρκία δεν μπορεί να δράσει στην Συρία χωρίς Αραβική νομιμοποίηση και Αραβικά πετροδολάρια και η Σαουδική Αραβία χρειάζονται την Τουρκία ως δίαυλο ανδρών,επιμελητείας και κάποια στιγμή δράσης του Τουρκικού Στρατού.

Όμως η κοινή δράση Τουρκίας ,Σαουδικής Αραβίας καί Κατάρ εναντίον Άσσαντ θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα θα λύσει. Οι τρεις χώρες υποστηρίζουν την συμμαχία Ζαΐς Αλ Φατάχ που είναι πολυ κοντά στην Αλ Καΐντα και αν νικήσει θα εγκαταστήσει ένα τύπο ισλαμικού κράτους. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό απο τις άλλες πληθυσμιακές ενότητες και νέος εμφύλιος θα ξεσπάσει πέραν του γεγονότος ότι η οργάνωση αυτή έχει τόσο ακραίες θέσεις που θα γίνει εφαλτήριο Τζιχαντιστών που θα στραφούν ακόμη καί εναντίον της Σαουδικής Αραβίας καί της Τουρκίας στο μέλλον παρ’όλο που αυτές νομίζουν ότι θα το ελέγξουν .

Ακόμη και οι ΗΠΑ καί το Ισραήλ αντιλαμβάνονται ότι η πτώση του Άσσαντ θα εγκαταστήσει στην Συρία δυνάμεις που θα είναι εκτός κάθε ελέγχου ,ακραίες και οι οποίες συνδυαζόμενες με το συναφές τους Ισλαμικό Κράτος θα δημιουργήσουν άλλη μία εστία Τρομοκρατίας και Πολιτικοστρατιωτικής Αστάθειας στην ήδη φλεγόμενη Μέση Ανατολή.

Το Ισραηλ θεωρεί ότι η πτώση του Άσσαντ θα του χαρίσει μόνιμα τα υψώματα του Γκολάν αλλά αντιλαμβάνεται ότι θα έχει ακόμη μία απειλή στα σύνορα του με την Συρία επί πλέον της απειλής που έχει στα σύνορα του με τον Λίβανο από την Χεζμπολά.

Οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν αυτή την εξέλιξη,προτιμούν επί του παρόντος την παραμονή του Άσσαντ στην εξουσία αλλά δεν τάσσονται δυναμικά εναντίον αυτής της κίνησης.

Ο κύριος αποδέκτης όλων των ζημιών που θα προκύψουν αν το μόρφωμα αυτό ανατρέψει τον Άσσαντ είναι η Ευρώπη η οποία επι του παρόντος αδρανεί.

Οι δολοφονίες τύπου Τσαρλί Εβντό θα είναι εβδομαδιαία συμβάντα.

Ακόμη περισσότερο θα δημιουργηθεί ένα κύμα προσφύγων πολλαπλάσιο του παρόντος που η Τουρκία καί ο Λιβανοςθα διευκολύνουν στην έξοδο του προς την Ευρώπη ,με πρώτο σταθμό την Ελλάδα. Το κύμα αυτό συνδυαζόμενο με το Λιβυκό κύμα θα δοκιμάσει βίαια την κοινωνική συνοχή της Ελλάδας ,της Ιταλίας και των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών κυρίως του Νότου. Η χωρητικότητα της χώρας μας σε πρόσφυγες ήδη έχει φτάσει στα όρια και ο ιδεοκρατικός στρουθοκαμηλισμός της Κυβέρνησης επωάζει πολιτικοκοινωνικές συνθήκες που θα είναι πρωτόγνωρες.

Όμως και όλη η Ευρώπη κρύβεται από το πρόβλημα για να μήν δυσαρεστήσει την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ και στερηθεί των δολαρίων τους. Η μόνη λύση είναι η ειρήνευση αλλά αυτη η επιλογή ούτε κάν εξετάζεται.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ένταση στην περιοχή θα αυξηθεί.

Μόλις επέλθει η Συμφωνία για τα Πυρηνικά με το Ιράν,το οικονομικα πλέον πολύ ισχυρότερο τότε Ιράν θα παίξει ενεργότερο ρολο στην Συρία, την Υεμένη και τον Λίβανο όπως ήδη έχει κάνει στο Ιράκ. Η κατάσταση θα εκραγεί .

Τα δεκάδες εκατομμύρια αστέγων,πεινασμένων και απελπισμένων προσφύγων απο την συνολικά φλεγόμενη Μέση Ανατολή προς τα που θα στραφούν τότε;

Share

Αφήστε μια απάντηση