Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ

Αυτήν την περίοδο που γίνονται σκληρές διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα για την ρύθμιση του χρέους της και των άλλων υποχρεώσεων της ,συχνά αναφέρεται στον ξένο Τύπο η επιτυχία της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας και ιδιαίτερα αυτή της Ισπανίας που δεν μπήκε καν σε Μνημόνιο και κατάφερε να μπει και πάλι στον δρόμο της Ανάπτυξης.
Με ιδιαίτερο σεβασμό για τις θυσίες των λαών αυτών οι οποίες τους υπεβλήθησαν από τις Κυβερνήσεις τους και την Ευρώπη του ευρώ, σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να εξετάσει τι πραγματικά συμβαίνει με τις χώρες αυτές και ιδιαίτερα με την Ισπανία πού επειδή είναι από τις μεγάλες Ευρωπαϊκές Οικονομίες ,η κατάσταση της έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ότι αυτή της Πορτογαλίας για παράδειγμα.
Διαβάζουμε λοιπόν στον ξένο Τύπο ,οικονομικό και γενικό ότι η Ισπανία εξελίσσεται πολύ καλά. Συγκεκριμένα διαβάζουμε ότι είναι πάλι σε ανάπτυξη που για το 2015 προβλέπεται ότι θα είναι 2.9% και το μόνο που απειλεί την ανάπτυξη αυτή είναι κατά τον Πρωθυπουργό της Κύριο Ραχόι είναι η κατάσταση στην Ελλάδα. Αξίζει λοιπόν να αναλύσουμε την πρόοδο αυτή.
Tο πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι η Ισπανία θα έχει φέτος έλλειμμα της τάξεως του 5%. Με απλά λογία η Ισπανία για να αυξήσει το ΑΕΠ της κατά τρία ευρώ πρέπει να δανειστεί πέντε.
Η πρόοδος όμως δεν σταματά εδώ .
Η ανεργία αυξήθηκε στο 23.7 % διότι χάθηκαν114,000 θέσεις εργασίας παρόλο που το εργατικό δυναμικό μειώθηκε κατά 137,400 άτομα. Σημειώνεται ότι η ανεργία των νέων ξεπερνά το 50%. Πως δικαιολογείται ανάπτυξη με απώλεια θέσεων εργασίας;
Tο εθνικό χρέος της Ισπανίας έφτασε αισίως στο 100% και η Ισπανία φέτος πρέπει να πουλήσει 244 δις ευρώ ομόλογα ,να ανανεώσει δηλαδή το 25% του χρέους της. Αυτό βέβαια τώρα μπορεί να γίνει ύστερα από την ποσοτική χαλάρωση του Κυρίου Ντράγκι ,η πλειονότητα των αγοραστών όμως είναι οι Ισπανικές Τράπεζες και τα Ισπανικά Ασφαλιστικά ταμεία. Η Ισπανία προβλέπεται να είναι ελλειμματική στο ορατό μέλλον και το ερώτημα βέβαια είναι πως το χρέος αυτό θα εξυπηρετηθεί στο μέλλον, όταν κλείσει ο κρουνός της ΕΚΤ .
Τα χρόνια της κρίσης και λιτότητας έφεραν το χρέος της Ισπανίας από 36% το 2007 σε πάνω από 100% του ΑΕΠ το 2015.
Εύλογο λοιπόν είναι να εικάσουμε ότι το χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται σαν ποσοστό του ΑΕΠ αλλά και κατ’ απόλυτη τιμή.
Επειδή ο Κύριος Ραχόι θα έχει φέτος εκλογές ,προσέλαβε 30,000 δημόσιους υπαλλήλους φέτος και συνεχίζει αυτές τις προσλήψεις, χαμηλώνει τους φόρους και αυξάνει τις συντάξεις και τις κοινωνικές παροχές με μια συνταγή που είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει το έλλειμμα αλλά ο Κύριος Ραχόι ξέρει ότι αυτό θα είναι το πρόβλημα της επόμενης Κυβέρνησης στην οποία αυτός δεν θα συμμετέχει. Το σχέδιο του Κυρίου Ραχόι είναι η γνωστή συνταγή, να χάσει αξιοπρεπώς και να δυσκολέψει τον επόμενο Πρωθυπουργό.
Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο Ισπανικό .
Η ανάπτυξη που παρατηρείται σε όλες της χώρες της ευρωζώνης είναι σημαντικά μικρότερη από τα ελλείμματα τους πλην Γερμανίας. Τα πραγματικά επιτόκια εξυπηρέτησης του χρέους είναι μεγαλύτερα από το ποσοστό ανάπτυξης επι του ΑΕΠ . Αυτή δεν είναι πραγματική ανάπτυξη αλλά τεχνητή ,βασιζόμενη σε ελλείμματα που δημιουργούν χρέος που τελικά δεν είναι εξυπηρετήσιμο όταν ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ .
Το χρέος της Πορτογαλίας έχει ξεπεράσει το 130% του ΑΕΠ, καί της Ιταλίας το 140% του ΑΕΠ . Όλα τα κράτη της ευρωζώνης πλην Γερμανίας κινούνται ανοδικά ως προς το χρέος . Η χρηματοδότηση του χρέους των χωρών αυτών έγινε εφικτή και μάλιστα με πολύ χαμηλό επιτόκιο λόγω της ποσοτικής χαλάρωσης και των ελαχίστων επιτοκίων της ΕΚΤ . Η ΕΚΤ ουσιαστικά αγοράζει ομόλογα των χωρών μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης.
Η χαλάρωση αυτή δεν πρόκειται να διαρκέσει επ’ άπειρον. Ήδη στις ΗΠΑ η Fed σκέφτεται να ανεβάσει τα επιτόκια το φθινόπωρο. Όταν συμβεί το ίδιο και με την ΕΚΤ ,της οποίας το πρόγραμμα λήγει το 2016 ,ποιους θα αγοράσει πλέον ομόλογα χωρών που το χρέος τους αυξάνει συνεχώς;
Βεβαίως οι Κυβερνήσεις δεν βλέπουν ποτέ μακρύτερα από τον παρόντα χρόνο. Σκέπτονται ότι κάποια άλλη λύση θα βρεθεί τότε. Το σκεπτικό είναι σε όλη την Ευρώπη ότι επειδή μπορεί να πεθάνουμε μια μέρα δεν σημαίνει ότι πρέπει να αυτοκτονήσουμε σήμερα.

Εξαιρείται βέβαια μία χώρα.

Share

Αφήστε μια απάντηση