Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΩΣ ΕΠΑΘΛΟ

Τα δραματικά γεγονότα της Ουκρανίας θέτουν τρία ουσιώδη ερωτήματα:

-Ποιοι και πόσοι από το λαό τής Ουκρανίας και της διοικούσης ελίτ θέλουν να ενταχθεί η Ουκρανία στην ΕΕ.

-Ποια και πόσα Ευρωπαϊκά Κράτη θέλουν να ενταχθεί η Ουκρανία στην ΕΕ και γιατί.

-Ποια θα είναι η στάση της Ρωσίας απέναντι στην Ουκρανία και στην Ευρώπη και τι συνέπειες θα έχει αυτό.

Ας δούμε την εξέλιξη των γεγονότων.

Αρχικά υπήρξε η κατόπιν πολυετών διαπραγματεύσεων μονογραφή πέρυσι της συμφωνίας εταιρικής σχέσης τής Ουκρανίας με την ΕΕ, η υπογραφή τής οποίας είχε ορισθεί για τη Σύνοδο Κορυφής τής ΕΕ  στο Βίλνιους πέρυσι τον Νοέμβριο.

Με πιρουέτα που θα ζήλευε χορευτής των Μπαλσόι, ο Πρόεδρος Γιαννουκόβιτς αρνήθηκε την τελευταία στιγμή να υπογράψει, επιλέγοντας προφανώς την προσχώρηση στην ‘Ευρωασιατική Ένωση’, το μεγάλο όραμα του Προέδρου Πούτιν, στην οποία θα μετέχει ακόμη και η Συρία και στην οποία η Ουκρανία θα είναι το Μέγα Τρόπαιο.

Οι δεσμοί της Ουκρανίας με τη Ρωσία, ιστορικοί, πολιτικοί, εμπορο-οικονομικοί και πολιτιστικοί, είναι ιδιαίτερα ισχυροί και επηρεάζουν άμεσα την εσωτερική, αλλά και την εξωτερική της πολιτική. Για την κατανόηση τού ισχυρισμού αυτού είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε ότι οι πληθυσμοί των πέραν του ποταμού Δνείπερου ανατολικών περιοχών τής Ουκρανίας, συμπεριλαμβανόμενης της Κριμαίας και της Αζοφικής, όπου διαβιοί συμπαγές ελληνικό στοιχείο, έχουν ρωσικές ρίζες ή είναι ρωσόφιλοι και στη συντριπτική τους πλειοψηφία ορθόδοξοι.

Αντίθετα το δυτικό τμήμα τής Ουκρανίας και ιδιαίτερα η νεολαία είναι κατά πλειοψηφία δυτικόφιλο και επιθυμεί έντονα την ένταξη τής Ουκρανίας στους δυτικούς θεσμούς, ενώ από πλευράς θρησκείας είναι Ουνιάτες, δηλαδή στην ουσία καθολικοί. Η αντίθεση αυτή εμφανίζεται με ιδιαίτερα μεγάλη ένταση στο θέμα τής γλώσσας, αφού η ανατολική Ουκρανία ομιλεί αποκλειστικά τη ρωσική, ενώ η δυτική γνωρίζει μεν τη ρωσική (λόγω του βιαίου εκρωσισμού των πρώην σοβιετικών χωρών στη διάρκεια τής κομμουνιστικής περιόδου), αλλά προτιμά να εκφράζεται με όλο και μεγαλύτερο πάθος στην ουκρανική, που είναι ένα σλαβικό ιδίωμα πολωνικής προέλευσης με ρωσικές προσμίξεις, συνέπεια τής επί αιώνες εναλλαγής κυριαρχίας επί του εδάφους αυτού μεταξύ των δυο εθνών.

Σε τελευταία επομένως ανάλυση η διάσπαση αυτή του Ουκρανικού “έθνους”  δεν είναι παρά η αντανάκλαση τής μακραίωνης και αιματηρής πάλης μεταξύ της πάλαι ποτέ κραταιάς Πολωνίας και της τσαρικής Ρωσίας, η δε σημερινή Ουκρανία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα τεχνητό κατασκεύασμα των Σοβιετικών μετά το θρίαμβό τους επί της χιτλερικής Γερμανίας το 1945, με στόχο τη δημιουργία ‘ζώνης ασφαλείας’ μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης στον επερχόμενο τότε Ψυχρό Πόλεμο. Η επί 45 περίπου χρόνια σοβιετική κυριαρχία άμβλυνε κάπως τις εσωτερικές διαφορές επιβάλλοντας το πρότυπο τού ‘homo sovieticus’, μόλις όμως η Σοβ. Ένωση κατέρρευσε τα παλαιά μίση ξαναβγήκαν στην επιφάνεια.

Η στρατηγική αυτή της Μόσχας, που δεν έχει αλλάξει, έγινε ιδιαίτερα εμφανής το 2008 όταν οι ΗΠΑ υπό τον George Bush επέμεναν να ενταχθεί η Ουκρανία στις δομές τού ΝΑΤΟ, προκαλώντας τη λυσσώδη αντίδραση τής Ρωσίας. Η συνειδητοποίηση των μεγάλων Ευρωπαϊκών κρατών και ιδίως της Γερμανίας των τραγικών συνεπειών στις πολιτικο-οικονομικές τους σχέσεις με τη Ρωσία, εάν τελικά η ένταξη αυτή επραγματοποιείτο, είχε ως αποτέλεσμα την παραπομπή της στις ελληνικές καλένδες.

Στο ζήτημα τής ΕΕ και παρόλον ότι η Συμφωνία Εταιρικής Σχέσης με την ΕΕ δεν ήταν παρά ένα πρώτο βήμα στη μακρά και αβέβαιη πορεία της Ουκρανίας προς την πλήρη ένταξή της, ο Πούτιν με ωμότητα που θα ζήλευε και ο Στάλιν, υπενθύμισε στην Ουκρανία ότι το 60% των εξαγωγών της απορροφάται από τη Ρωσία και τις συνέπειες μιας διακοπής που θα μπορούσε να γίνει εντός 24 ωρών. Υπενθύμισε επίσης ότι η Ουκρανία εξαρτάται από τις εισαγωγές ενέργειας από τη Ρωσία για να μην παγώσει τον χειμώνα, όπως το 2006 και το 2008, όταν ο φιλοδυτικός Πρόεδρος Γιούσενκο ‘φλερτάτιζε’ με το ΝΑΤΟ.

Κατόπιν ακολούθησε το καρότο με τη μορφή δανείου 15 δισ. δολαρίων, νέα μείωση τής τιμής φυσικού αερίου, πέραν της παλαιότερης γενναίας πίστωσης 6 δισ. δολαρίων για αγορά πυρηνικών αντιδραστήρων, έναντι της παράτασης τής συμφωνίας παραμονής τής Ρωσικής βάσης στη Σεβαστούπολη. Τα ανωτέρω σώζουν φέτος την Ουκρανία από τη χρεωκοπία, αφού οφείλει 60 δισ. δολάρια για τις δανειακές της υποχρεώσεις.

Από την πλευρά τους οι Ουκρανοί και ιδιαίτερα οι νέοι και οι προοδευτικοί είναι βαθειά απογοητευμένοι από την μέχρι σήμερα διαχείριση τής εξουσίας από μια μικρή ομάδα κλεπτοκρατών, τους γνωστούς ως ‘ολιγάρχες’, που έχει συσσωρεύσει μυθώδη πλούτη κρατώντας την τεράστια πλειοψηφία τού λαού στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Όλοι αυτοί οραματίζονται την προσχώρηση τής χώρας τους στην ΕΕ προσβλέποντας στην οικονομική ανάπτυξη και την πλήρη ελευθερία μετακίνησης, διαπιστώνοντας τη ραγδαία πρόοδο τής γειτονικής Πολωνίας, άλλοτε φτωχού συγγενή τής κομμουνιστικής  “οικογένειας”.

Από τα ανωτέρω εύκολα συνάγεται γιατί η σφοδρή σύγκρουση συμφερόντων Ρωσίας- Δύσης διεξάγεται τα τελευταία χρόνια κυριολεκτικά ‘στο κεφάλι των Ουκρανών’, με τη σύγκρουση να κινδυνεύει να εκτραπεί σε εμφύλιο πόλεμο, όπως φαίνεται από τα επεισόδια στο κέντρο του Κιέβου τις τελευταίες εβδομάδες.

Ποια κράτη μέλη όμως επιθυμούν την Ουκρανία ως μέλος σήμερα; Οι Πορτογάλοι δεν φλέγονται για Ουκρανούς εργάτες, οι Ισπανοί έχουν αρκετούς Ουκρανούς μαφιόζους, μόνιμους κατοίκους τής Costa del Sol, οι Ιταλοί και οι Έλληνες εκτιμούν ιδιαίτερα τις καλλίγραμμες Ουκρανές, αλλά δεν προτίθενται να προσθέσουν και άλλο φτηνό εργατικό δυναμικό στους Πακιστανούς και Ινδούς, τους οποίους συστηματικά εκμεταλλεύονται.

Αυτοί που αντέδρασαν περισσότερο στην υπαναχώρηση τής Ουκρανίας ήταν η Καγκελάριος Merkel κατηγορώντας τη Μόσχα για ανάμειξη στις σχέσεις ΕΕ-Ουκρανίας, καθώς και ο πρώην Πρόεδρος τής Πολωνίας Alexander Kwasniewski. Επίσης ο πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος Günter Verheugen, αλλά και ο Γερμανός πρώην Υπουργός Εξωτερικών τής Γερμανίας Joschka Fischer, που υποστήριξαν ότι αν η Ουκρανία ενταχθεί στην Ευρωασιατική Ένωση η Ευρωπαϊκή Ασφάλεια τίθεται εν κινδύνω.

Τελικά είναι εμφανές ότι την Ουκρανία τη θέλουν κυρίως οι Γερμανοί, οι οποίοι θεωρούν ότι είναι το δικό τους Μέγα Έπαθλο για την ολοκλήρωση τής Mitteleuropa κάτω από Γερμανικό έλεγχο. Από την πλευρά τους οι Ρώσοι αρνούνται να δεχθούν να φτάσει το ΝΑΤΟ στην πόρτα τους που θα είναι το άμεσο επακόλουθο τής προσχώρησης τής Ουκρανίας στη Δύση και χρησιμοποιούν την οικονομική τους δύναμη για να την κράτησουν στη σφαίρα επιρροής τους. Όλα δείχνουν ότι συντομα θα υπάρξουν και άλλοι γύροι.

Ήδη με Γερμανική πρωτοβουλία ακυρώθηκε προς το παρόν ο αγωγός αερίου South Stream, αφού αυτός θα παρεκαμπτε την Ουκρανία και μαζί με τον North Stream θα την απαξίωνε ως χώρα διέλευσης του Ρωσικού αερίου και αργότερα πετρελαίου προς την Βόρεια Ευρώπη στερώντας έτσι τη χώρα από ένα σημαντικό αντίβαρο στις Ρωσικές πιέσεις.

Τα γνωστά όργανα τής Ευρώπης άρχισαν να ζητούν απάντηση στον ‘εκβιασμό’ τής Μόσχας, υπενθυμίζοντας ότι το 50% των ρωσικών εξαγωγών είναι προς την Ευρώπη και ότι το 75% των ξένων επενδύσεων στη Ρωσία είναι Ευρωπαϊκές.

Ο οικονομικός πόλεμος Ευρώπης -Ρωσίας θα είναι καταστρεπτικός και για τις δυο. Η Ρωσία εξάγει πρώτες ύλες και ενέργεια που έχουν ανάγκη οι βιομηχανίες τής Ευρώπης, ενώ η Ευρώπη επενδύει στη Ρωσία από κερδοσκοπία και όχι απο φιλανθρωπία.

Η βιαστική κίνηση τής ΕΕ να προσεταιρισθεί την Ουκρανία ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία, αφού ο Γιαννουκόβιτς είναι ‘παιδί’ τής Μόσχας, την οποία χρησιμοποίησε για να ανεβάσει το τίμημα τής μη υπογραφής του και για να μπορεί να παζαρεύει διαρκώς.

Τα γεωοικονομικά σχέδια τής Γερμανίας δεν χρειάζεται να παρασύρουν την Ευρώπη και ιδιαίτερα τον υπό πτώχευση Νότο σε μια ακόμη ανώφελη σύγκρουση που ενδεχομένως θα ωφελήσει μόνο τη Γερμανία επιταχύνοντας την απαγκίστρωσή της από τα «βαρίδια» του Νότου.

Η διελκυστίνδα για την Ουκρανία, θα συνεχιστεί επί μακρόν και θα είναι έντονη,τα συμφέροντα είναι μεγάλα και αυτή η χωρα είναι όμηρος τής γεωπολιτικής της θέσης. Η σύγκρουση όμως Ευρώπης-Ρωσίας δεν είναι προς το συμφέρον κανενός και οπωσδήποτε όχι τού Ευρωπαϊκού Νότου.

Share

One thought on “Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΩΣ ΕΠΑΘΛΟ

  1. αρχίζουν να παίζουν με την φωτιά οι Γερμανοί πλησιάζοντας ως κατακτητές παλιά εδάφη της Ρωσικής αρκούδας, στα σύνορα της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Η φυσική κατάληξη είναι η διάσπαση της Ουκρανίας όπως τόσες φορές έχει συμβεί στο παρελθόν με άλλα αντίστοιχα παραδείγματα.

Αφήστε μια απάντηση