Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Η σημερινή Ευρώπη δεν μοιάζει με τίποτε στην Ευρώπη που σχεδιάστηκε στο Μάαστριχ. Πέραν του γεγονότος ότι όλοι έχουν παραβεί τα κριτήρια του Μάαστριχ περισσότερο ή λιγότερο, η Ευρωπαϊκή πολυφωνία έχει σιωπήσει και ακούγεται πλέον μόνο η φωνή της Γερμανίας είτε ευθέως είτε με «εξημερωμένους» Ευρωπαίους . Όμως η φωνή της Γερμανίας ακούγεται μόνο στα Οικονομικά θέματα που έχουν επισκιάσει όλα τα άλλα. Η φωνή είναι ιδιαίτερα δυνατή όταν θίγονται θέματα που κινδυνεύουν να δείξουν μια αδύναμη πτυχή της γερμανικής Οικονομίας όπως είναι οι Τράπεζες της. Τότε οι Γερμανοί όπως στην περίπτωση Ευρωπαϊκού ελέγχου των Τραπεζών καταφέρνουν να επιβάλλουν τη δική τους άποψη παρ’ όλο που είναι κατάφωρα άδικη και αντιευρωπαϊκή.
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα αν η Γερμανία είναι ο Ηγέτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η απάντηση είναι όχι.
Η Γερμανία ενδιαφέρεται όλο και λιγότερο για την Ευρώπη. Όπως διαπιστώνει η Sonia Alonso του LSE εξετάζοντας τα πολιτικά μανιφέστα των Γερμανικών κομμάτων ,οι θετικές δηλώσεις για την Ευρώπη έχουν κατέβει σε χαμηλό όλων των εποχών και οι αρνητικές δηλώσεις έχουν ανεβεί σε αρνητισμό όλων των εποχών.
Συγκεκριμένα το 1998 τα πολιτικά μανιφέστα των κομμάτων αφιέρωναν 8% του κειμένου κατά μέσο όρο στην Ευρώπη. Αυτό έπεσε στο 7,5 % το 2002 και 3,4% το 2009. Πέραν τούτου για πρώτη φορά στις τελευταίες εκλογές υπήρξε κόμμα εναντίον της Ευρώπης και του Ευρώ, το AfD, το FDP είναι εχθρικό προς την Ευρώπη, το CDU αναποφάσιστο, με τους Βαυαρούς του CSU σχεδόν εχθρικούς και το SPD οριακά προ-ευρωπαϊκό.

Ταυτόχρονα πρέπει να αξιολογήσουμε άλλες δυο παραμέτρους. Το γεγονός ότι πλέον τα 2/3 των Γερμανικών διεθνών εμπορικών δραστηριοτήτων συμβαίνουν εκτός Ευρώπης και το γεγονός ότι κατά δήλωση του αρμόδιου Κυρίου Σοιμπλε από το 2015 και μετά η Γερμανία δεν θα χρειάζεται δανεισμό διότι δεν θα έχει ελλείμματα πράγμα μοναδικό για μεγάλο Ευρωπαϊκό κράτος. Όλα δείχνουν ότι η Γερμανία θεωρεί εαυτή ανάδελφο κράτος μέσα στην Ευρώπη και δεν θεωρεί ότι έχει άλλα κοινά με τα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη πέραν της προστασίας των Οικονομικών της συμφερόντων. Τούτο διότι τώρα που χάρις στο Ευρώ η Οικονομία της αρίστευσε και είναι πλεονασματική με την υπόλοιπη Ευρώπη ελλειμματική , πρέπει να πάρει ισχυρές αποφάσεις και προφυλάξεις από τους υπόλοιπους για να διαφυλάξει τα οικονομικά κεκτημένα της.

Αυτό φαίνεται τόσο στην αντίσταση που φέρνει στην χρηματοπιστωτική πολιτική του Κυρίου Ντράγκι παρ όλο που ο αποπληθωρισμός είναι προ των πυλών, επειδή ακόμη δεν έφτασε στη Γερμανία, όσο και στο ότι δεν συναινεί σε χαμηλότερες ισοτιμίες του Ευρώ, πράγμα που θα αύξανε τις εξαγωγές του Νότου, οι οποίες όμως έτσι θα μείωναν λίγο της δικές της εξαγωγές.

Βλέπουμε λοιπόν μια Γερμανία που δεν επιθυμεί να ηγηθεί της Ευρώπης ,αφού υποχρέωσε τα άλλα κράτη να ακολουθήσουν τη δική της οικονομική λογική θυσιάζοντας τα μακροχρόνια συμφέροντα τους, διότι με λογική προπολεμικού Μονάχου, δεν επέλεξαν τη ρήξη τώρα. Θυμίζουμε ότι η Ντωβιλ του Κυρίου Σαρκοζυ και της Κυρίας Μερκελ προσομοιάζει έντονα με το Μόναχο των κκ Τσαμπερλαιν και Χίτλερ όπου η ειρήνη διατηρήθηκε εις βάρος άλλων κρατών.

Το αρνητικό δεν είναι ότι η Γερμανία πλουτησε πολύ περισσότερο από τα άλλα κράτη με τους παραπάνω χειρισμούς. Αυτό είναι αξιέπαινο επίτευγμα του Λαού  της Κυβερνήσεως και αποτέλεσμα της εργατικότητας και της οργανωτικότητας των όσο επίσης και της Πολιτικής και Διπλωματίας της.

Το αρνητικό είναι ότι η Γερμανία αποποιείται των Πολιτικών Ηγετικών της ευθυνών για να διατήρηση την Οικονομική της Ευεξία ,όπως για παράδειγμα όταν αρνείται να συμμετάσχει στον έλεγχο της Ζαχαρίας και Υποσαχαριας Αφρικής ,η απώλεια της οποίας θα είχε σαν αποτέλεσμα να κατακλυστεί η Νότια Ευρώπη από δεκάδες εκατομμύρια λαθρομεταναστών και να χαθούν απαραίτητες ενεργειακές πηγές.

Η επιβολή πολιτικών αποφάσεων στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για λόγους Γερμανικού οικονομικού συμφέροντος, παρ’ολο που είναι δυνατή επί του παρόντος, λόγω απουσίας ηγετών και ηγεσιών δεν πρόκειται να διαρκέσει απ άπειρον.

Υπάρχουν δυο πιθανές εξελίξεις:

Η σταδιακή διάλυση της Ευρώπης διότι τα κράτη που την απαρτίζουν βλέπουν όλο και λιγότερο τα συμφέροντα τους να εξυπηρετούνται από την Γερμανική επιβολή και το πνεύμα αντιευρωπαϊσμού των Λαών που αυξάνεται ανησυχητικά όταν πχ στη Γαλλία στυλοβάτη της Ευρώπης ο λαός σε ποσοστό 65% είναι εναντίον της ΕΕ
Η άλλη εξέλιξη είναι η διάλυση δια ρήξης αν ένα η περισσότερα σημαντικά κράτη αισθανθούν ότι ασφυκτιούν κάτω από τους Γερμανικής εμπνεύσεις οικονομικούς κανόνες.

Οι Γερμανοί δεν αγνοούν αυτές τις πιθανότητες. Απεναντίας ετοιμάζουν τη δική τους Ευρώπη τώρα μάλιστα που προστέθηκε η Λετονία. Θα είναι η παλιά Mittel Europa της Αυστρίας, Ουγγαρίας, Τσεχίας, Σλοβακίας, Βαλτικών χωρών, Πολωνίας με την Ουκρανία ως έπαθλο.

Διατηρείται βέβαια πάντοτε η Ρητορική της ολοκλήρωσης της πολιτικό οικονομικής ενοποίησης της Ευρώπης αλλά στην ουσία η Γερμανία κερδίζει χρόνο και βελτιώνει τη θέση της για την επίτευξη αυτού του σκοπού της, αναγκάζοντας τα άλλα κράτη , ιδιαίτερα το Νότο να στριμωχτούν οικονομικά τώρα με όραμα (η δικαιολογία) την Ενιαία Ευρώπη κάποτε.

Έτσι η Γερμανία ελπίζει ότι θα απαλλαγεί σταδιακά από τον ελλειμματικό Νότο στα επόμενα λίγα χρόνια, όταν το όραμα ξεφτίσει, ανεξάρτητα αν μέχρι τώρα και στη συμβολή του Νότου στην ΣΕ και στο ΝΑΤΟ αναπτύχθηκε κάτω από ισχυρή πολιτική και αμυντική ομπρέλα, αδαπάνως για αυτήν, και ο οποίος Νότος υπήρξε για δεκαετίες ο καλλίτερος πελάτης της.

Είναι δυστυχές ότι η Γερμανία αρνείται να ηγηθεί της Ευρώπης. Μακροχρόνια θα είχε πολλά να δώσει στην Ευρώπη από τις Αρετές της και να πάρει ακόμη περισσότερα όπως η μόνιμη ασφάλεια και τα οφέλη ενός μεγάλου σχήματος συμπαγούς ,υψηλής πολιτικής, οικονομικής, πολιτιστικής ποιότητας και ισχύος στο οποίο θα ηγείτο.
Αντ’αυτου η Γερμανία εχει την νοοτροπία βοσκού ποιμνίου. Ο βοσκός δεν ηγείται του ποιμνίου,απλώς το εκμεταλλεύεται.

Share

3 thoughts on “Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

  1. Θα ξεκινήσω υιοθετώντας 100% την ακροτελεύτια φράση σου: πράγματι, οι Τεύτονες φίλοι μας έχουν αποδυθεί σ’ έναν άνευ προηγουμένου αγώνα δρόμου, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα υλικά οφέλη τους – όπως αυτά προκύπτουν ως παράπλευρες απώλειες μεν για μας τους εκ της κρίσεως χειμαζόμενους, ως καλοδεχούμενος μποναμάς δε για τους αναγκαστικά επιβεβλημένους διαχειριστές μας.

    Δεν ηγούνται οι Γερμανοί, “απλώς” εκμεταλλεύονται.

    Κι εδώ εντοπίζεται αβίαστα το κυριότατο σφάλμα τους: κοντόφθαλμα ενεργούντες και επαναπαυόμενοι στο μαλακό υπογάστριο των νεωστί εξερχομένων από την εξαθλίωση δουλοπαροίκων της πρώην ΕΣΣΔ, θεωρούν ότι έχουν εξασφαλισμένα τα νώτα τους – όπως και τους τόπους θερινών διακοπών κατά τα γούστα τους (λίγο κρασί, λίγο θάλασσα…) και το πάντα σφιχτό επαρχιακό τους βαλάντιο. Διότι – και εδώ ας μου επιτραπεί να ομιλώ εκ περιουσίας – η μετά τον Brandt και τον Kohl Γερμανία, ελλείψει ηγεσίας με στοιχειώδες όραμα πέραν της τσέπης της, έχει περιπέσει στον αφόρητο επαρχιωτισμό του διδύμου Merkel και Schäuble, που άλλο δεν βλέπει πέραν των δημοσκοπήσεων και της εκάστοτε επομένης εκλογικής αναμετρήσεως. Τον έζησα αφόρητα έντονα τον τρόπον αυτό του σκέπτεσθαι με δύο διαδοχικούς Γερμανούς συναδέλφους κατά την κρίσιμη αυτή τελευταία τετραετία…

    Ωστόσο, η ασφάλεια την οποία θεωρεί ότι κατέχει το Βερολίνο έχει ξύλινα πόδια: η ευμάρεια έχει όρια, τα οποία μεσοπρόθεσμα θ’ αρχίσουν να φαίνονται – πλην θα είναι πλέον αργά για να πετύχει την από μακρού αναγκαία στροφή στην οικονομική πολιτική της. Και οι συνέπειες θα είναι αναπόφευκτα ολέθριες – για όλους, με τους Γερμανούς να μην αποτελούν την ευτυχή εξαίρεση στο ανύπαρκτο ασφαλές τους λιμάνι.

    Η δια της ρήξεως, όπως γράφεις, διάλυση θα συμπαρασύρει τους πάντες.

    Η παλιά Mitteleuropa μόνο ως φάρσα είναι υλοποιήσιμη υπό το άγρυπνο βλέμμα των εν Μόσχα. Κι εδώ η ενέργεια αποτελεί και θα συνεχίσει ν’ αποτελεί επιχείρημα (κι ενδεχομένως όπλο) ακαταμάχητο.

    Η Γερμανία, δυστυχώς, δεν κατέχει, δεν ενστερνίζεται το όραμα της Ηνωμένης Ευρώπης. Επιδιώκει τη γερμανική Ευρώπη: αυτής της ανάπηρης και ασταθούς υποηπείρου θα ήταν δυνατόν να ηγηθεί επί τι διάστημα. Βραχύ, με παραμέτρους ιστορίας μετρώντας…

    Μήπως ο τελευταίος σοβαρός Γάλλος σοσιαλιστής ηγέτης είχε δίκαιο;

  2. Η Γερμανία δεν νομίζω ότι εχει μετρήσει σωστά την αγοραστική μελλοντική αδυναμία κατανάλωσης των προιοντων της απο το Νότο. Οταν οι πελατες θα είναι μόνο οι κεντροευρωπαίοι θα ειμαι περιεργος να δω π.χ. ποιος θα αγοραζει leopard και υποβρυχια. Οι φτωχοί νότιοι δεν θα προμηθεύονται leopard και mercedes αλλά kia ή καποιο αντιστοιχο κινέζικο. Τότε τι θα κανουν; Πρέπει όλα τα πρόβατα/κότες/γίδια να σου αποδίδουν στο κοπάδι αλλιώς τα σκοτώνεις και αγοράζεις άλλα ή αποδέχεσαι ότι δεν μπορεί όλα να είναι το ίδιο ή και καθόλου κερδοφόρα. Η Ουκρανία και η Λεττονία μπορουν να αντικαταστησουν Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία κτλ;

Αφήστε μια απάντηση